In de 17e eeuw bouwde de grafelijke familie Van Rechteren Limpurg het huidig Huis Almelo op de plek waar al vanaf de vroege Middeleeuwen een kasteel stond. Almelo is ooit rondom Huize Almelo ontstaan en tegenwoordig vormt het bijbehorende Landgoed de groene longen van de stad.

In deze openbare beeldentuin presenteren verschillende kunstenaars hun werken. Binnen is er een Galerie, waar ook meetings, presentaties en cursussen plaatsvinden. De exposities worden regelmatig gewisseld en een rondleiding op afspraak is ook mogelijk.

In dit enige overgebleven brugwachtershuisje langs het kanaal vindt u Café/Restaurant Fraans Marie. In 1981 nam de huidige eigenaar Aloys Nijhuis de zaak over van zijn moeder Marie. De bijnaam van Nijhuis is ‘Fraans’, dus gecombineerd met de naam van zijn moeder staat deze zaak sindsdien bekend als ‘Fraans Marie’.

Het Stift is een eeuwenoud beschermd dorpsgezicht. In de 12e eeuw gebouwd als Benedictijnenklooster, vanaf de 14e eeuw een zogenaamd ‘Stift’. Hier woonden ongehuwde adellijke dames om een goede opvoeding te krijgen (geestelijke stichting).

Deze koppelsluis (ook wel dubbele sluis genoemd) uit 1885 heeft als doel om grote hoogte te overbruggen. Het Twentse landschap vervalt hier met maar liefst 6 meter.

Eind 18e eeuw vestigt de familie Dissel zich als molenaar op het Landgoed Singraven, dat de molen als houtzagerij gebruikt. De eigenaren van het Landgoed komen en gaan, maar de familie Dissel blijft de molen trouw. Tegenwoordig bestiert de vierde generatie de molen en de bijbehorende horecazaak.

Landgoed Singraven wordt al in 1381 voor het eerst genoemd als eigendom van de bisschop van Utrecht. In de 15e eeuw komt het in bezit van de graaf van Bentheim, dat het op zijn beurt in 1651 verkoopt aan de familie Sloet. Deze laat het dan vervallen huis slopen en herbouwen. In de eeuwen daarna wordt het nog drie keer verkocht, tot de laatste eigenaar Willem Frederik Laan het Landgoed aan de stichting Edwina van Heek in eigendom geeft. De stichting heeft als doel cultureel erfgoed en natuurmonumenten in stand te houden.

Dit bijzondere stuw uit 1887 met stalen schuivenconstructie werd ten tijde van de scheepvaart gebruikt om het waterpeil in het kanaal te reguleren. Met de schuiven kon water uit de Dinkel het kanaal ingelaten worden, zodat het kanaal ’s zomers niet droog kwam te staan. Rond 1960 verloor het zijn functie.

Deze voormalige Havezathe ‘Noord-Deurninghe’ werd in 1875 aangekocht met de bedoeling er een klooster van te maken. Vanaf 1896 werd het complex steeds verder uitgebreid. Tegenwoordig wonen er nog ongeveer 70 Franciscanessen zusters in dit kloostercomplex.

In 2018 werd het ijs van IJskuiper op Erve Kuiper uitgeroepen tot het lekkerste van Europa. Op het erf vindt u tevens het museum voor profwielrenner Hennie Kuiper, die hier geboren werd.

In de Tweede Wereldoorlog ontplofte in het kanaal een bom van de geallieerden waardoor er destijds nog maar één dakpan op de boerderij lag.

Het kanaal Almelo-Nordhorn werd van 1886 tot 1904 gegraven om Nordhorn op het zeer uitgebreide Nederlandse kanaalsysteem aan te sluiten en daarmee de scheepvaart op de Vecht in leven te houden. De monumentale douaneloods staat nabij de sluis Frensdorfer Haar, ook wel de grenssluis genoemd. Het is de enige sluis in het kanaal aan Duitse zijde.